Aqua Resort powstał z myślą o organizatorach wydarzeń MICE, rodzinach i gościach indywidualnych, którzy oczekują najwyższej jakości usług, a jednocześnie przestrzeni, która elastycznie dopasowuje się do ich potrzeb. To połączenie architektury premium, innowacyjnej infrastruktury i lokalizacji w jednym z najpiękniejszych zakątków nad Bałtykiem.

Aqua Resort to nie tylko hotel i aquapark – to kompleks wielofunkcyjny, zaprojektowany przez pracownię AKO Architekci jako całoroczny kompleks hospitality mixed-use.

Obiekt oferuje ponad 1000 apartamentów, rozbudowaną strefę SPA & Wellness, nowoczesny aquapark, jedną z największych w Polsce przestrzeń konferencyjno-eventową i restauracje – wszystko w jednym miejscu, blisko natury i z dala od zgiełku.

Już pierwsze wrażenie po wejściu do hali basenowej Aquaparku Aqua Resort wskazuje, że nie mamy do czynienia z klasycznym parkiem wodnym. Przestrzeń została otwarta przeszkleniami i materiałami odpornymi na agresywne środowisko basenowe, w tym stalą AISI 316L. To zapowiedź filozofii, w której estetyka idzie w parze z długoterminową trwałością instalacji.

– To inwestycja w komfort, bezpieczeństwo i jakość – komentuje inwestor, Piotr Puchała – Zależało nam, by stworzyć miejsce, które nie tylko zachwyci gości, ale też będzie wzorem dla rynku.

Goście aquaparku, doceniają nie tylko ekologię, ale przede wszystkim doskonałą rozrywkę, czyli:

•             3 jacuzzi,

•             rwącą rzekę,

•             brodzik dla dzieci i maluszków,

•             baseny rekreacyjne z hydromasażem.

•             703 metrów nowoczesnych zjeżdżalni w tym tor duo racer, zjeżdżalnia pontonowa i „cebula” – Space Bowl, z zaawansowanymi efektami świetlnymi, multimedialnymi i transparentnymi elementami konstrukcyjnymi. Całość została zaprojektowana z myślą o bezpiecznej i angażującej zabawie przez cały rok – niezależnie od pogody.

Natomiast centrum konferencyjno-biznesowe, Aqua Convention Center w Aqua Resort to blisko 6000 m² powierzchni konferencyjnej, z czego ponad 2000 m² znajduje się na jednym poziomie. To ogromne ułatwienie przy organizacji dużych eventów.

Różnorodne przestrzenie – od dużych sal plenarnych, bankietowych, po niestandardowe lokalizacje jak przestrzeń roof-top czy strefy plenerowe pozwalają tworzyć wydarzenia „szyte na miarę”, a nie oparte na schematach. W praktyce oznacza to, że nawet bardzo duże wydarzenia mogą być realizowane w jednym miejscu. Dodatkowo obiekt zapewnia pełne zaplecze techniczne, parkingowe oraz wsparcie operacyjne na każdym etapie realizacji wydarzenia.

Obiekt, jak wspomniano wyżej, łączy architektoniczną estetykę z troską o środowisko naturalne. Znajduje to odzwierciedlenie w szeregu rozwiązań, takich jak:

Technologia uzdatniania wody

Z punktu widzenia specjalistycznego kluczowym elementem jest wielostopniowy system uzdatniania wody, zaprojektowany z myślą o stabilnej pracy przy dużej liczbie użytkowników. W obiekcie funkcjonuje siedem niezależnych obiegów technologicznych, obsługujących różne typy niecek o zróżnicowanych temperaturach, od basenów rekreacyjnych po wanny spa.

Podstawę filtracji stanowią otwarte filtry podciśnieniowe typu Captura, które zapewniają równomierny przepływ przez złoże filtracyjne i wysoką skuteczność separacji zanieczyszczeń przy relatywnie niskim zużyciu energii. Zastosowanie szkła aktywowanego i węgla aktywnego poprawia klarowność wody i stabilność parametrów eksploatacyjnych.

Ultrafiltracja ceramiczna i odzysk wody

Jednym z najbardziej zaawansowanych rozwiązań technologicznych jest zastosowanie ceramicznych membran ultrafiltracyjnych Cerafiltec. W Aqua Resort pełnią one funkcję doczyszczania wody popłucznej, która po procesie filtracji membranowej wraca do obiegu basenowego. Takie podejście znacząco ogranicza zużycie wody świeżej i stanowi odpowiedź na rosnące wymagania środowiskowe oraz ekonomiczne.

Dezynfekcja jest realizowana przy użyciu podchlorynu sodu, dozowanego automatycznie na podstawie ciągłych pomiarów parametrów wody. Dodatkową warstwę bezpieczeństwa stanowią średniociśnieniowe lampy UV, redukujące zawartość chloramin i poprawiające jakość powietrza w hali basenowej.

Efektywność energetyczna i zarządzanie ciepłem

Podgrzewanie wody jest realizowane poprzez płytowe wymienniki ciepła, zasilane zarówno z węzła cieplnego i pomp ciepła, jak i z odzysku energii z central wentylacyjnych. Zastosowany system regulacji, oparty na pracy w trybie włącz/wyłącz, przy dużej bezwładności cieplnej basenów okazuje się rozwiązaniem stabilnym i energooszczędnym.

– Od początku zakładaliśmy, że obiekt powinien być zaprojektowany z myślą o realnych, całorocznych obciążeniach, a nie jedynie o sezonowych. To wymusiło bardzo dużą dyscyplinę technologiczną – od liczby obiegów, przez dobór filtracji, po automatykę i odzysk wody – dodaje Jacek Kujawski, kierownik techniczny aquaparku.

Aqua Resort stanowi udany przykład obiektu łączącego aktywny rodzinny i – dodajmy-wszechstronny wypoczynek, z funkcjami typowo biznesowo-konferencyjnymi. Jest to także mariaż funkcjonalnej architektury z ekologicznymi i ekonomicznymi innowacjami.

Aqua Resort I Aquapark

ul. Bursztynowa 1, 72-500 Międzyzdroje

www.aqua-resort.pl

www.aquapark-miedzyzdroje.eu

Już 27 i 28 maja 2026 roku w warszawskim Hotelu Verte odbędzie się XII edycja „Sustainable Economy Summit”. To konferencja, która co roku wyznacza kierunki zmian w polskiej gospodarce, a nadchodząca odsłona skupi się na praktycznych aspektach transformacji energetycznej, gospodarce obiegu zamkniętego oraz nowych standardach raportowania.

Gośćmi specjalnymi konferencji będą: Pan dr Paweł Bukowski, Assistant Professor of Economics, University College London oraz Polska Akademia Nauk, Pan Renat Heuberger, CEO, Terra Impact Ventures, Współzałożyciel i Dyrektor fundacji myclimate oraz South Pole, Prezes eAgronom i MPower, Pan Michał Kobosko, Poseł do Parlamentu Europejskiego reprezentujący grupę Renew Europe, Pan Andrzej Leder, Filozof, profesor, członek Rady Naukowej w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN, Pani Anita Sowińska, Podsekretarz Stanu, Ministerstwo Klimatu i Środowiska.

Ponadto, swój udział potwierdzili przedstawiciele firm, takich jak: Allegro, Animex Foods, Algotech, APA, CRIF, Cushman & Wakefield, Edify, ElektroEko Organizacja Odzysku Sprzętu Elektrycznego i Elektronicznego, Enea, Eurovia Polska, Fever Energy, Fracht FWO Polska, Heidelberg Materials, Hymon Powered by Kajima, Interzero Polska, Kajima Poland, KAPE, Lidl Polska, Lyreco Polska, Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Nowy Styl, mLeasing, PGE Polska Grupa Energetyczna, Polskie Porty Lotnicze, Rawicom, Rekopol Organizacja Odzysku Opakowań, Reverse Logistics Group, Sefako, SKB, Smurfit Westrock, Soonly Finance, SSW Law & Beyond, Tauron Polska Energia, Totalizator Sportowy, Vinci Construction, Warbud.

DZIEŃ 1 – 27 MAJA 2026

Panele merytoryczne: Konkurencyjna i odporna Europa; Gospodarka cyrkularna; Tania i zielona energia dla Europy.

Pierwszy dzień szczytu poświęcony zostanie kluczowym wyzwaniom gospodarczym i ekologicznym współczesnej Europy. W ramach sesji Konkurencyjna i odporna Europa eksperci przeanalizują wpływ wymogów ESG na rynkową efektywność oraz mechanizmy wspierające transformację przemysłu. Kolejny blok, Gospodarka cyrkularna, skupi się na ujednoliceniu standardów obiegu zamkniętego, wykorzystaniu surowców wtórnych oraz analizie wdrażania systemu kaucyjnego. Dzień zakończy debata Tania i zielona energia dla Europy, poświęcona modelom finansowania dużych projektów i strategiom skalowania odnawialnych źródeł energii.

Wybrane wystąpienia

• 12:45 Case study: Aleksandra Wilczak-Grzesik (KAM Non-financial & SME | ESG | Business & Credit Information, CRIF) – „Od turbulencji do przewagi: ESG jako droga do wzrostu i odporności firm”. Prelekcja pokaże, jak raportowanie pozafinansowe staje się fundamentem budowania trwałej wartości przedsiębiorstwa.
• 15:30 Wystąpienie: Klas Johansson (CEO & Co-Founder, Fever Energy) – „The flexibility gap”. Ekspert przybliży problematykę luki w elastyczności systemów energetycznych i jej znaczenie dla stabilności gospodarki.

DZIEŃ 2 – 28 MAJA 2026

Panele merytoryczne: Zrównoważone budownictwo i nieruchomości; Kod jutra – Women on Boards; Jak uratować Europę? – Debata liderów.

Drugi dzień obrad skoncentruje się na sektorowych zmianach oraz wizji przyszłości kontynentu. Sesja Zrównoważone budownictwo i nieruchomości przybliży rolę deweloperów w dekarbonizacji oraz możliwości wdrażania rozwiązań zeroemisyjnych. W panelu Kod jutra – Women on Boards uczestnicy porozmawiają o wpływie różnorodności na wyniki finansowe. Szczyt zwieńczy debata liderów Jak uratować Europę?, poświęcona reformom rynku, technologiom Deep Tech oraz budowaniu przewagi technologicznej UE.

Wybrane wystąpienia

• 10:15 Wystąpienie inauguracyjne: Renat Heuberger (CEO, Terra Impact Ventures) – „From Paradox to Profit: How Climate Entrepreneurs Can Shape the Future of Europe”. Analiza tego, jak innowacje klimatyczne stają się najbardziej dochodowym sektorem nowoczesnej gospodarki.
• 12:30 Case study: Ewelina Mikuła-Musioł (Kierownik Zespołu ESG, TAURON Polska Energia) – „TAURON – Energia Wiedzy, Energia Kobiet”. Praktyczny wgląd w transformację sektora energetycznego przez pryzmat potencjału kobiet i inkluzywności.
• 12:45 Wystąpienie: dr Paweł Bukowski (University College London oraz Polska Akademia Nauk) – „Czy powinniśmy mieć więcej kobiet na szczycie?”. Ekonomiczne spojrzenie na wpływ różnorodności w zarządach na wyniki finansowe i etykę nowoczesnych organizacji.

Wybrani prelegenci SES 2026:

• Andrzej Leder – filozof, profesor, członek Rady Naukowej w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN.
• prof. dr hab. inż. Jerzy Małachowski – Dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (NCBR).
• Anita Sowińska – Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Klimatu i Środowiska.
• Renat Heuberger – CEO Terra Impact Ventures, współzałożyciel myclimate oraz South Pole.
• dr Paweł Bukowski – Assistant Professor of Economics na University College London oraz naukowiec Polskiej Akademii Nauk.
• Klas Johansson – CEO & Co-Founder, Fever Energy
• Michał Kobosko – Poseł do Parlamentu Europejskiego reprezentujący grupę Renew Europe
• Jacek Kostrzewa – Prezes Zarządu, Krajowa Agencja Poszanowania Energii
• dr inż. Artur Pollak – Prezes Zarządu, APA Group
• dr hab. Bolesław Rok – Profesor Akademii Leona Koźmińskiego, Katedra Przedsiębiorczości i Etyki w Biznesie

Dlaczego warto wziąć udział?

Udział w szczycie to inwestycja w wiedzę, której nie znajdziesz w ogólnodostępnych raportach.

Jako uczestnik zyskujesz:

1. Networking z decydentami: Bezpośredni dostęp do prelegentów m.in. z University College London oraz liderów największych polskich spółek.
2. Praktyczne narzędzia: Analizy case studies z pierwszej ręki, gotowe do adaptacji w Twojej organizacji.
3. Udział w Gali: Spotkanie z finalistami konkursu „Diamenty Zrównoważonej Gospodarki” podczas uroczystego bankietu.

Rejestracja i bilety

Uczestnictwo w „Sustainable Economy Summit” to unikalna okazja do zdobycia wiedzy o technologiach jutra i bezpośredniej wymiany doświadczeń z finalistami konkursu. To miejsce, gdzie teoria ESG spotyka się z praktyką biznesową, a networking w gronie ekspertów pozwala na budowanie strategicznych partnerstw. 

Liczba miejsc jest ograniczona.

Rejestracja obejmuje udział w panelach i Gali, wstęp do strefy networkingowej oraz możliwość nawiązania kontaktów z liderami branży podczas przerw cateringowych.

Zarejestruj się

Więcej informacji: Sustainable Economy Summit

Rozwiązania wykorzystujące sztuczną inteligencję, dane satelitarne i biotechnologię coraz mocniej wchodzą do sektora rolno-spożywczego. Technologie te wspierają m.in. ograniczanie zużycia wody i pestycydów, redukcję emisji CO₂, precyzyjne nawożenie oraz poprawę jakości gleby. Właśnie na projektach z obszaru agritech skoncentrowała się jubileuszowa edycja Huawei Startup Challenge.

Piąta edycja programu realizowana pod hasłem #TechForAgrinnovation była skierowana do firm tworzących rozwiązania wspierające transformację rolnictwa i efektywniejsze wykorzystanie zasobów naturalnych. Start-upy rywalizowały o nagrody finansowe o łącznej wartości 300 tys. zł, a jury oceniało m.in. innowacyjność projektów, potencjał biznesowy oraz możliwości praktycznego wdrożenia technologii.

Pierwsze miejsce i nagrodę finansową w wysokości 150 tys. zł zdobył start-up Nirby, wykorzystujący AI, autonomiczne drony i dane satelitarne do optymalizacji nawożenia i poprawy jakości plonów. Projekt zdobył również Nagrodę Publiczności ufundowaną przez firmę Karmnik oraz wyróżnienie Federacji Przedsiębiorców Polskich.

– Skupiamy się przede wszystkim na problemie przenawożenia gleb i zarządzaniu zabiegami agrotechnicznymi. Nasz system odpowiada na trzy pytania: gdzie pojawia się problem, dlaczego powstał na podstawie danych satelitarnych i odczytów z autonomicznych dronów oraz jak go rozwiązać z wykorzystaniem map zmiennego dawkowania – mówił Piotr Lazarek, prezes zwycięskiego start-upu Nirby.

Drugie miejsce oraz 100 tys. zł otrzymała firma Biostra i jej technologia przetwarzania bioodpadów w certyfikowane nawozy organiczno-mineralne wspierające poprawę jakości gleby, retencję wody i redukcję emisji CO₂.

– Rolnicy coraz częściej mierzą się z brakiem alternatyw dla wycofywanych środków ochrony roślin i antybiotyków, dlatego potrzebują skutecznych i ekonomicznych rozwiązań. Wierzymy, że technologie biologiczne mogą się stać ważnym kierunkiem rozwoju nowoczesnego rolnictwa – podkreśla Marcin Motyka, prezes Biostry.

Trzecie miejsce, 50 tys. zł oraz dodatkowe wyróżnienie przyznane przez partnera konkursu InnoTech4Life przypadło PeptechLab, który tworzy rozwiązania biotechnologiczne wykorzystujące peptydy i ochronne nanokapsułki do eliminacji antybiotyków oraz pestycydów z łańcucha produkcji żywności.

– Widzimy, że problem związany z wykorzystaniem chemii i antybiotyków w rolnictwie narasta, a na rynku wciąż brakuje skutecznych rozwiązań odpowiadających na te wyzwania – mówił Adam Penkala, CEO PeptechLab.

Jak zaznacza, wyróżnienie w konkursie potwierdziło, że rozwijana przez jego zespół technologia odpowiada na realne wyzwania sektora.

Wśród nagród specjalnych przyznanych przez partnerów wydarzenia znalazło się również wyróżnienie od Płockiego Parku Przemysłowo-Technologicznego dla Projektu Gizmo, rozwijającego modułowe roboty wspierające automatyzację procesów w przedsiębiorstwach, w tym także w sektorze agro.

– Poziom projektów zgłoszonych do konkursu był w tym roku niezmiennie wysoki i potwierdził, że polskie start-upy coraz odważniej rozwijają technologie, które mogą realnie wspierać transformację nowoczesnego rolnictwa – ocenia Ryszard Hordyński, dyrektor ds. strategii i komunikacji w Huawei Polska. – Cieszymy się, że Huawei Startup Challenge pozostaje miejscem, w którym młode firmy mogą prezentować swoje pomysły, zdobywać doświadczenie i budować wartościowe relacje z ekspertami, inwestorami oraz partnerami biznesowymi. Życzę wszystkim finalistom, aby ich projekty już wkrótce były znane całemu polskiemu rolnictwu.

Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) ocenia, że wyżywienie 10 mld ludzi do 2050 roku będzie wymagało o 50 proc. większej produkcji żywności niż w 2012 roku i o 25 proc. więcej słodkiej wody, przy równoczesnym ograniczaniu emisji generowanych przez rolnictwo. To pokazuje, jak duży jest potencjał do zastosowania nowoczesnych technologii i innowacyjnych rozwiązań.

– Rolnictwo przez lata było postrzegane jako sektor oparty głównie na doświadczeniu i tradycji, ale dziś coraz wyraźniej widać, że jego przyszłość będzie budowana przez technologię, dane i automatyzację – ocenia Adrian Migoń, CEO Youth Business Poland.

Światowy rynek agritech rośnie obecnie w tempie ponad 12 proc. rocznie. Coraz większą rolę odgrywają technologie wykorzystujące dane satelitarne, drony, sensory i sztuczną inteligencję do monitorowania upraw, optymalizacji nawożenia i nawodnienia czy ograniczania zużycia wody i pestycydów. Rozwijane są również rozwiązania wspierające retencję wody w glebie, redukcję emisji gazów cieplarnianych oraz ograniczenie stosowania antybiotyków w produkcji żywności.

Raport StartUs Insights „Agritech 2026” wskazuje, że branża technologii rolniczych obejmuje obecnie ponad 129 tys. firm i ok. 6,8 tys. start-upów na świecie. Sektor korzysta z ponad 1,24 mln patentów i 15 tys. grantów badawczo-rozwojowych. Jednym z głównych wyzwań pozostaje finansowanie rozwoju i komercjalizacji innowacji, dlatego coraz większe znaczenie mają programy akceleracyjne i konkursy wspierające młode firmy technologiczne.

W Gnieźnie zainaugurowano kampanię „Dbam o energię i klimat dla przyszłych pokoleń”, skierowaną do seniorów z województwa wielkopolskiego. Jej celem jest pokazanie, że proste, ekologiczne nawyki mogą każdego dnia poprawiać jakość życia. Podczas warsztatów uczestnicy dowiedzą się między innymi, jak obniżać rachunki za energię, zdobywać dofinansowania do ekologicznych inwestycji oraz chronić zdrowie przed skutkami smogu. W inauguracji kampanii uczestniczyła ministra klimatu i środowiska Paulina Hennig-Kloska.

Najważniejsze informacje: 

• 18 maja 2026 roku w Gnieźnie miała miejsce uroczysta inauguracja kampanii „Dbam o energię i klimat dla przyszłych pokoleń”. 
• Kampania koncentruje się na włączaniu osób starszych w obszar ochrony środowiska, przełamywaniu barier informacyjnych oraz przybliżaniu nowoczesnych technologii i rozwiązań ekologicznych w sposób przystępny i praktyczny. 
• Po inauguracji doradcy klimatyczno-energetyczni rozpoczną cykl warsztatów w klubach seniora na terenie województwa wielkopolskiego. 
• Seniorzy otrzymają konkretną wiedzę o możliwościach uzyskania dofinansowania na ekologiczne inwestycje, takie jak wymiana starych pieców, termomodernizacja, montaż pomp ciepła czy systemów retencji wody (zbiorniki na deszczówkę). 
• Projekt finansowany jest z programu FEnIKS 2021–2027. Za prowadzenie kampanii odpowiada Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Poznaniu. 

To doskonały dzień, by spotkać się z osobami starszymi i wymienić doświadczenia. Zawsze powtarzam, że najlepszym sposobem walki z dezinformacją jest edukacja – a w przypadku seniorów także bezpośrednia rozmowa i dostęp do rzetelnej wiedzy. Wiele osób świetnie radzi sobie z nowymi technologiami, ale są też tacy, dla których udział w takim spotkaniu jest jedyną szansą, by dowiedzieć się, z jakich programów mogą skorzystać

– mówiła ministra klimatu i środowiska Paulina Hennig-Kloska na briefingu prasowym przed inauguracją kampanii informacyjno-edukacyjnej dla seniorów „Dbam o energię i klimat dla przyszłych pokoleń”. 

Edukacja i praktyczna wiedza 

Kampania kładzie szczególny nacisk na aktywizację osób starszych oraz przełamywanie barier informacyjnych w dostępie do nowoczesnych technologii. W ramach akcji: 

• Doradcy klimatyczno-energetyczni wyruszą w teren, aby prowadzić warsztaty w klubach seniora na terenie województwa wielkopolskiego. 
• Eksperci pomogą w praktycznych kwestiach, takich jak zrozumienie faktur za prąd czy zasady nowego systemu kaucyjnego. 
• Seniorzy otrzymają profesjonalną broszurę-poradnik, która w przystępny sposób wyjaśnia najważniejsze zagadnienia ekologiczne. 

Ekologia, która się opłaca 

Podczas warsztatów seniorzy nauczą się, że dbanie o środowisko naprawdę się opłaca, bo pozwala obniżyć rachunki i poprawia zdrowie. Dowiedzą się również, jak codzienne nawyki, takie jak oszczędzanie wody czy segregacja odpadów, pomagają zatrzymać więcej pieniędzy w portfelu. Seniorzy otrzymają praktyczne wskazówki, jak chronić się przed smogiem i jakie zagrożenia niesie zanieczyszczone powietrze. Otrzymają również porady dotyczące zdobywania dofinansowań do termomodernizacji, wymiany pieca, montażu pompy ciepła czy instalacji zbiornika na deszczówkę.  

Współpraca na rzecz lokalnych społeczności 

Kampania „Dbam o energię i klimat dla przyszłych pokoleń” finansowana jest z programu FEnIKS 2021–2027. Jej realizacja będzie miała miejsce na terenie województwa wielkopolskiego w ramach Projektu Doradztwa Energetycznego. Za prowadzenie kampanii odpowiada Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Poznaniu. Współorganizatorami inauguracji kampanii są Miasto Gniezno oraz Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Gnieźnie.

Firmy wprowadzające na rynek opakowania i produkty w opakowaniach czeka w kolejnych latach rewolucja związana z wdrażaniem rozporządzenia PPWR. Regulacja nakłada na nie obowiązek m.in. projektowania i produkowania opakowań nadających się w pełni do recyklingu i zawierania w nich określonych ilości recyklatów. Wszystko po to, by ograniczyć ilość odpadów na wysypiskach i zwiększyć wykorzystanie surowców wtórnych. Na zmianę podejścia producentów nalegają też konsumenci. W polskim systemie gospodarowania odpadami wciąż pozostaje wiele do zrobienia, by przygotować go na zmiany.

– Firmy zaczęły rozumieć, że kontrola społeczna jest coraz szczelniejsza i że społeczeństwo, poprzez organizacje watchdogowe, media, coraz silniej obserwuje, co dana firma robi ze swoimi opakowaniami, czy one się stają właściwie zarządzanym odpadem, czy może odpadem, który trafia na dzikie wysypiska bądź do oceanów – podkreśla w rozmowie z agencją Newseria Kamil Wyszkowski, dyrektor wykonawczy UN Global Compact Network Poland.

Odpady opakowaniowe należą do najszybciej rosnących strumieni odpadów w Unii Europejskiej. Według Eurostatu w 2023 roku w UE powstało 79,7 mln t takich odpadów, co oznaczało średnio 177,8 kg na mieszkańca. Z danych Programu Środowiskowego ONZ wynika, że globalna produkcja tworzyw sztucznych przekracza już 436 mln t rocznie, a tylko niewielka część plastiku trafia do recyklingu. Według Komisji Europejskiej sektor opakowań odpowiada za ok. 40 proc. wykorzystania tworzyw sztucznych oraz połowę papieru zużywanego na rynku UE.

– Każdego dnia 2 tys. ciężarówek śmieci trafia wprost do oceanu. To tylko pokazuje jak bardzo dziurawy jest system gospodarki odpadami, w szczególności tymi z frakcji plastików, czyli słynnych polimerów syntetycznych – mówi Kamil Wyszkowski.

Z analiz McKinsey & Company wynika, że europejscy konsumenci coraz częściej zwracają uwagę nie tylko na sam produkt, ale również na możliwość recyklingu opakowania, wykorzystanie materiałów z odzysku i rozwiązania wielokrotnego użytku. Badanie pokazuje, że kwestie związane z cyrkularnością opakowań należą dziś do najważniejszych kryteriów oceny zrównoważonych produktów przez klientów.

– Odpowiedzialność biznesu nie powinna polegać tylko na tym, żeby sprzedać z zyskiem dany produkt, ale też żeby zarządzić odpadem, którym ten produkt po jakimś czasie się staje. Firmy powinny być odpowiedzialne za swoje opakowania na etapie ich projektowania, składowania i wreszcie zarządzania, co z tych odpadów później w ramach drugiego życia można zrobić – mówi ekspert UN Global Compact Network Poland. – Dla wizerunku danej firmy tego rodzaju działania są wycenialne, ponieważ każdy konsument woli kupować produkt bezpieczny dla środowiska. 

Z globalnego badania PwC „Voice of the Consumer Survey 2024” wynika, że 80 proc. konsumentów deklaruje gotowość do zapłacenia więcej za towary produkowane lub pochodzące ze zrównoważonych źródeł. Są skłonni zapłacić średnio o 9,7 proc. więcej za towary spełniające określone kryteria środowiskowe, w tym pochodzące z lokalnych źródeł, wykonane z materiałów pochodzących z recyklingu lub wyprodukowane w łańcuchu dostaw o niższym śladzie węglowym.

– Presja społeczeństwa to istotny element mobilizujący i dyscyplinujący sektor prywatny. A w tle oczywiście jest regulacja – im bardziej będzie sprzyjać tego rodzaju kierunkowi działań, żeby dbać o opakowania, które w pewnym momencie staną się odpadem, tym lepiej z punktu widzenia środowiska i każdego z nas – przekonuje Kamil Wyszkowski.

– Ostatnie lata wprowadziły ogromną zmianę w zakresie gospodarki opakowaniami i odpadami opakowaniowymi – zarówno w zakresie regulacji, jak i rosnącej świadomości konsumentów. W związku z tym absolutnie niezbędnym elementem jest współpraca różnych elementów łańcucha wartości, a więc np. producentów opakowań i sieci handlowych, żeby projektować i wprowadzać rozwiązania, które mogą się przełożyć na rozwiązania gospodarki obiegu zamkniętego. Kluczem jest, żeby myśleć przez pryzmat całego łańcucha wartości – ocenia Małgorzata Greszta, partnerka zarządzająca w CSR Consulting.

Zmianę podejścia wymusza na firmach rozporządzenie w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (PPWR), którego kluczowe zapisy zaczną obowiązywać od 12 sierpnia 2026 roku. Zgodnie z regulacją od 2030 roku wszystkie wprowadzane opakowania muszą być w pełni zdatne do recyklingu. Opakowania z tworzyw sztucznych będą musiały zawierać minimalne ilości materiałów pochodzących z recyklingu. Konieczne będzie systematyczne przeprojektowanie istniejących rozwiązań zgodnie z zasadami „design for recycling”.

– Na horyzoncie jest regulacja PPWR, która jest swego rodzaju rewolucją w zakresie gospodarki odpadami opakowaniowymi, i wiele podmiotów szuka efektywnych rozwiązań w zakresie ekoprojektowania, recyklingu, nowych rozwiązań dla opakowań wielokrotnego użytku, które właśnie w PPWR są wpisane. My to robimy w Polskim Pakcie Plastikowym już od dawna. To, co jest wyzwaniem dla sektora biznesu, to brak adekwatnych, odpowiednio przedyskutowanych i praktycznie zaprojektowanych regulacji na polskim rynku – wskazuje Małgorzata Greszta.

Takie zapisy mają się znaleźć w ustawie o rozszerzonej odpowiedzialności producenta, nad którą wciąż toczą się prace. Polska nie wdrożyła systemu ROP, choć zgodnie z unijnymi zaleceniami powinien on funkcjonować już od 2023 roku. Mechanizm ma określić zasady finansowania zbiórki i recyklingu opakowań oraz zwiększyć udział producentów w kosztach zagospodarowania odpadów.

– Polska jest jedynym krajem Wspólnoty, który opiera finansowanie zbiórki odpadów opakowaniowych na papierach wartościowych, czyli DPR-ach. Kolejny problem polega na tym, że zbierane odpady opakowaniowe są de facto surowcem, natomiast dzisiaj nie są wykorzystywane w sposób efektywny. Metale, drewno, papier, tworzywa sztuczne powinny być poddawane recyklingowi, a niektóre z tych frakcji również nadają się do ponownego użytkowania. W Polsce poza sektorem opakowaniami do napojów, i to tylko w niektórych grupach produktowych, nie ma ponownego użytkowania – tłumaczy Anna Larsson, dyrektor ds. wdrażania modeli GOZ w Reloop Platform.

W naszym kraju jednym z kluczowych elementów zmian ma być rozwój systemu kaucyjnego obejmującego wybrane butelki plastikowe, puszki aluminiowe oraz butelki szklane wielokrotnego użytku. System ma docelowo zwiększyć poziomy selektywnej zbiórki opakowań po napojach i poprawić dostępność surowców do recyklingu. Unijne przepisy zakładają, że do 2029 roku poziom zbiórki plastikowych butelek po napojach wzrośnie do 90 proc.

– W Polsce odpowiedzialność za odpady opakowaniowe spoczywa na mieszkańcu gminy, nie na producencie czy konsumencie. Oznacza to, że emerytka, która kupuje rzadko i niewiele, płaci za gospodarowanie odpadami opakowaniowymi tyle samo, ile bogaty mieszkaniec miasta kupujący często i dużo. Brakuje finansowania, które pochodzi ze źródeł producenckich, na zrealizowanie poużytkowej fazy życia opakowań – ocenia Anna Larsson.

Jak podkreśla, w porównaniu z innymi krajami Unii Europejskiej Polska ma rozwiniętą infrastrukturę zbiórki i recyklingu, problemem jest jednak wykorzystanie surowców wtórnych, czyli wdrażanie procesów gospodarki obiegu zamkniętego.

– Spojrzałabym na recykling w szerszej perspektywie: zaczynamy od redukcji odpadów, następnie ponownego użycia i dopiero recyklingu. Coraz więcej firm zaczyna tak myśleć. Kaucja jest jednym z rozwiązań, jesteśmy po pół roku wdrażania tego systemu i na razie trudno efektywnie ocenić ten system – mówi Małgorzata Greszta.

Rozwój gospodarki obiegu zamkniętego ma ograniczyć ilość odpadów trafiających na składowiska oraz zmniejszyć zależność UE od importu surowców. Komisja Europejska szacuje, że zwiększenie wykorzystania materiałów pochodzących z recyklingu może mieć istotne znaczenie również dla ograniczenia emisji gazów cieplarnianych i zużycia energii w przemyśle. O wyzwaniach związanych z recyklingiem, systemem kaucyjnym i ROP eksperci dyskutowali podczas konferencji zorganizowanej z okazji 25-lecia Rekopolu Organizacji Odzysku Opakowań.

Bank BNP Paribas uczestnikiem pięcioletniego kredytu konsorcjalnego, powiązanego ze zrównoważonym rozwojem (SLL), podpisanego ze spółką Wirtualna Polska Holding. Bank BNP Paribas odegrał kluczową rolę w skorelowaniu finansowania ze wskaźnikami ESG. To unikalna transakcja na polskim rynku medialnym.

SLL to forma finansowania, w której marża jest częściowo uzależniona od uzgodnionego postępu spółki w osiąganiu celów w obszarze zrównoważonego rozwoju. Bank BNP Paribas wraz ze Spółką WP Holding i konsorcjantami do obowiązującej umowy kredytowej dodał odpowiednie kluczowe wskaźniki efektywności (KPI) dotyczące środowiska, społeczeństwa i ładu korporacyjnego (ESG). Przygotowano zestaw trzech wskaźników odpowiadających na istotne kwestie ESG z perspektywy działalności spółki, odzwierciedlające ambicje zawarte w strategii ESG WP Holding do 2030 r.

Są to:

• zwiększenie udziału odnawialnych źródeł energii w zużywanej energii elektrycznej z aktualnych 44% do 90% w perspektywie 2026 r.
• zwiększenie liczby artykułów o tematyce środowiskowej pojawiających się w kanałach należących do WP Holding z aktualnych 330 rocznie do 830 w 2026 r.
• zwiększenie udziału kobiet w kadrze menedżerskiej z aktualnych 36% do 41% w 2026 r.

Postęp w realizacji wszystkich wskaźników będzie co roku zewnętrznie weryfikowany ze Spółką.

– Tematy związane ze zrównoważonym rozwojem są coraz ważniejsze dla biznesu. Z dumą możemy ogłosić, że jako jedna z pierwszych spółek w Polsce i pierwsza w obszarze mediów i technologii, pozyskaliśmy środki oparte o cele ESG. Dziękujemy konsorcjum banków za możliwość wpisania zrównoważonego rozwoju w fundamenty naszej współpracy– mówi Elżbieta Bujniewicz-Belka, CFO Wirtualnej Polski.

– Ten kredyt, będący pierwszym finansowaniem SLL w sektorze medialnym w kraju, pokazuje ambicje Wirtualnej Polski. Cieszę się, że w oparciu o aspekty ESG jesteśmy w stanie umacniać relacje z naszymi kluczowymi Klientami służąc im naszymi wyjątkowymi kompetencjami w tym zakresie – mówi Agnieszka Wolska, Wiceprezes Zarządu Banku BNP Paribas, odpowiedzialna za Obszar Bankowości MŚP i Korporacyjnej.

Jest to kolejne finansowanie SLL udzielone przez Bank BNP Paribas, wpisujące się w jego strategiczne kierunki rozwoju. Ogłoszona w marcu nowa strategia banku GObeyond zakłada kluczową rolę zrównoważonego rozwoju w działalności banku oraz wsparcie Klientów w transformacji w kierunku gospodarki nisko- i zeroemisyjnej. Bank BNP Paribas wspiera Klientów w zrównoważonym rozwoju, oferując szeroki wybór produktów dostosowanych do indywidualnych potrzeb, w tym:

• produkty z pozytywnym wpływem społecznym (Social Products),
• produkty z pozytywnym wpływem środowiskowym – przeznaczone na zielone inwestycje i projekty („Zielone Produkty”, Green Products),
• produkty połączone z oceną / wynikami podmiotu w zakresie ESG (Sustainability Linked Products, w tym powyższy Sustainability Linked Loan).

Rozwój lokalny coraz częściej wymaga spojrzenia szerszego niż tylko przez pryzmat nowych dróg, inwestycji przemysłowych czy dostępu do usług. Współczesna gmina musi jednocześnie dbać o energię, odpady, rolnictwo, środowisko i jakość życia mieszkańców. To wymaga rozwiązań, które łączą kilka funkcji naraz. Do takich rozwiązań należą biogazownie. Przez lata postrzegano je głównie jako instalacje energetyczne. Miały produkować prąd i ciepło. Dziś takie spojrzenie jest zbyt wąskie. Biogazownia może być elementem gospodarki obiegu zamkniętego: zagospodarowywać odpady organiczne, ograniczać emisje, poprawiać bilans nawozowy gospodarstw i zwiększać lokalne bezpieczeństwo energetyczne. Jej znaczenie nie kończy się więc na liczniku wyprodukowanej energii. Dobrze zaprojektowana biogazownia staje się częścią lokalnego systemu gospodarczego, energetycznego i środowiskowego.

BIOGAZOWNIA W LOKALNYM OBIEGU

Zrównoważony rozwój wymaga prostego pytania: czy zasoby, które powstają lokalnie, są wykorzystywane lokalnie? W wielu gminach odpowiedź nadal brzmi: nie zawsze. Odpady
z przetwórstwa rolno-spożywczego, gnojowica, obornik, odpady kuchenne, osady ściekowe czy pozostałości roślinne bywają traktowane jako problem. Wymagają transportu, przechowywania i odpowiedniego zagospodarowania, co wiąże się z kosztami, uciążliwościami zapachowymi oraz stratami składników odżywczych.

Biogazownia pozwala inaczej spojrzeć na ten obieg. Odpady organiczne mogą stać się substratem, a ich zagospodarowanie – źródłem energii i wartości nawozowej. Nie oznacza to, że każda biogazownia automatycznie służy środowisku. Oznacza jednak, że przy właściwym planowaniu może domykać lokalny obieg materii i energii. W tym tkwi jej znaczenie dla rozwoju lokalnego.

NIE TYLKO PRĄD

Najczęstsze skojarzenie z biogazownią to produkcja energii elektrycznej. Jest ono prawdziwe, ale niepełne. Biogaz można wykorzystać w kogeneracji, czyli do jednoczesnej produkcji prądu i ciepła. Po oczyszczeniu do jakości biometanu może zostać wtłoczony do sieci gazowej, wykorzystany jako paliwo w transporcie albo skierowany do zasilania zakładu przemysłowego, gospodarstwa, lokalnej ciepłowni czy obiektów komunalnych.

W wielu przypadkach najważniejsze jest ciepło. Jeśli instalacja produkuje energię elektryczną, ale ciepło nie ma odbiorcy, potencjał układu nie jest w pełni wykorzystany. Dlatego biogazownia powinna być planowana razem z odbiorcami energii. Mogą to być suszarnie, zakłady przetwórcze, szklarnie, budynki publiczne, osiedla lub lokalne sieci ciepłownicze. Biogazownia ma największy sens tam, gdzie jest powiązana z lokalnymi odbiorcami energii, substratami i potrzebami gminy.

ODPAD JAKO ZASÓB

W gospodarce liniowej odpady są końcem procesu. W gospodarce obiegu zamkniętego stają się początkiem kolejnego etapu. Biogazownie dobrze wpisują się w ten model. Ich rola jest szczególnie istotna w regionach rolniczych i przetwórczych, gdzie powstają duże ilości biomasy, produktów ubocznych i odpadów organicznych. Bez odpowiedniego systemu zagospodarowania mogą one powodować obciążenia środowiskowe. W biogazowni stają się surowcem.

Przykłady z Danii pokazują, że biogazownie mogą być ściśle powiązane z rolnictwem. Model scentralizowanych instalacji opartych na gnojowicy i odpadach organicznych rozwijano tam od lat 80. XX wieku. Opisuje to raport IEA Bioenergy Task 37 Governance of environmental sustainability of manure-based centralised biogas production in Denmark z 2018 roku, poświęcony środowiskowym aspektom scentralizowanej produkcji biogazu z nawozów naturalnych w Danii. Wskazano w nim, że kofermentacja gnojowicy, obornika i innych substratów organicznych może pełnić funkcje energetyczne, środowiskowe i rolnicze jednocześnie. To ważna lekcja dla Polski. Biogazownia nie musi konkurować z rolnictwem. Może być jego zapleczem.

POFERMENT – NIEDOCENIONY ELEMENT SYSTEMU

W debacie o biogazowniach najczęściej uwagę skupiają substraty i energia. Zbyt rzadko pojawia się temat pofermentu, choć jest on jednym z kluczowych elementów całego procesu. Poferment zawiera składniki pokarmowe potrzebne roślinom. Właściwie przechowywany
i stosowany może wspierać obieg azotu, fosforu i potasu, ograniczać zapotrzebowanie na nawozy mineralne oraz poprawiać gospodarkę składnikami w gospodarstwie.

European Biogas Association (EBA), czyli Europejskie Stowarzyszenie Biogazu, podkreśla w raporcie pt. Exploring digestate’s contribution to healthy soils z 2024 roku, poświęconym roli pofermentu w poprawie jakości gleb, że zawracanie pofermentu do gleby pomaga domykać obieg składników pokarmowych, takich jak azot, fosfor i potas, oraz wspiera bardziej efektywne wykorzystanie zasobów w modelu gospodarki cyrkularnej.

Oznacza to, że biogazowni nie należy oceniać wyłącznie przez pryzmat ilości wyprodukowanej energii. Równie istotny jest sposób zagospodarowania pofermentu. Traktowany jako kłopotliwy odpad osłabia środowiskowy i gospodarczy sens instalacji. Wykorzystany jako produkt nawozowy włącza biogazownię w lokalny obieg rolniczy.

ZNACZENIE DLA GMINY

Z perspektywy gminy znaczenie biogazowni wykracza poza samą produkcję energii. Dobrze zaprojektowana instalacja porządkuje lokalną gospodarkę odpadami organicznymi, zwłaszcza tam, gdzie funkcjonują zakłady spożywcze, ubojnie, mleczarnie, gorzelnie, oczyszczalnie ścieków lub duże gospodarstwa rolne.

Biogazownia wzmacnia też bezpieczeństwo energetyczne, ponieważ energia powstaje blisko miejsca zużycia. Ogranicza to zależność od zewnętrznych dostaw. Instalacja może tworzyć dodatkowe źródła przychodów dla dostawców substratów, operatorów, firm transportowych
i serwisowych oraz odbiorców ciepła. Ważny pozostaje również wymiar klimatyczny: fermentacja beztlenowa pozwala ograniczać emisje metanu związane z niekontrolowanym rozkładem materii organicznej.

Kluczowe pozostaje jednak dobre wpisanie instalacji w lokalne potrzeby. Instalacja zaplanowana wyłącznie jako projekt inwestycyjny, bez powiązania z gminą, rolnikami i mieszkańcami, szybko może stać się źródłem konfliktów.

DOŚWIADCZENIA EUROPY ZACHODNIEJ

Doświadczenia państw Europy Zachodniej pokazują, że rozwój biogazowni wymaga czasu, stabilnych zasad i społecznego zaufania. Niemcy zbudowały bardzo duży sektor biogazowy, choć ich przykład ujawnia także ryzyko nadmiernego oparcia instalacji na uprawach energetycznych. Dania silniej powiązała biogazownie z gospodarką nawozami naturalnymi
i lokalnymi systemami energii, a Wielka Brytania coraz częściej łączy rozwój biometanu
z dekarbonizacją przemysłu oraz możliwością wykorzystania biogenicznego dwutlenku węgla.

Znaczenie tego kierunku potwierdza raport European Biogas Association z 2024 roku pt. Biogases towards 2040 and beyond, przygotowany jako aktualizacja wcześniejszego studium Gas for Climate. Wskazuje on na istotny potencjał biogazu i biometanu w Europie w perspektywie 2030, 2040 i 2050 roku. Podobne wnioski płyną z raportu Anaerobic Digestion and Bioresources Association oraz Business Modelling Applications z 2024 roku pt. The Role of Green Gas in Net Zero, w którym pokazano możliwość łączenia produkcji biometanu z wychwytem CO₂ oraz wykorzystaniem lub trwałym magazynowaniem biogenicznego dwutlenku węgla.

Dla Polski nie oznacza to konieczności kopiowania jednego modelu. Ważniejsze jest wyciągnięcie wniosków z różnych doświadczeń: ostrożności wobec nadmiernego oparcia instalacji na uprawach energetycznych, lepszego powiązania biogazowni z rolnictwem
i gospodarką nawozami naturalnymi, a także dostrzegania roli biometanu w przemyśle
i lokalnych systemach energii. Z tych doświadczeń wynika, że biogazownie rozwijają się najlepiej tam, gdzie istnieje stabilne otoczenie prawne, przewidywalne wsparcie i jasna komunikacja z mieszkańcami.

BARIERY NIE SĄ TYLKO TECHNICZNE

Technologia fermentacji metanowej jest znana i od lat stosowana w praktyce, jednak każda biogazownia wymaga starannego przygotowania technicznego i organizacyjnego. Znacznie większe znaczenie ma stabilne i bezpieczne funkcjonowanie instalacji w konkretnych warunkach lokalnych. Liczą się zarówno jakość  i regularność dostaw substratów, jak i sposób prowadzenia procesu, zagospodarowanie pofermentu, ograniczanie uciążliwości zapachowych, przyłączenie do sieci oraz organizacja odbioru energii lub ciepła. Równie ważne są warunki ekonomiczne, regulacyjne i społeczne. Do głównych barier należą wysokie koszty inwestycyjne, długi czas przygotowania projektów, trudności z przyłączeniami, zmienność przepisów i brak pewności co do systemu wsparcia. Istotna jest też dostępność substratów. Biogazownia potrzebuje regularnych dostaw odpowiedniej jakości. Jeżeli substraty trzeba wozić z daleka, rosną koszty, emisje związane  z transportem oraz uciążliwości dla otoczenia. Osobną barierą jest akceptacja społeczna.

Mieszkańcy potrzebują konkretnych informacji: ile transportów dziennie pojawi się na drogach, jak będą zabezpieczone substraty, co stanie się z pofermentem, kto skorzysta z ciepła, jakie korzyści odniesie gmina i w jaki sposób będzie prowadzony monitoring zapachowy. Bez odpowiedzi na takie pytania trudno mówić o zrównoważonym rozwoju.

BIOGAZOWNIA JAKO CZĘŚĆ LOKALNEGO OTOCZENIA

Każda instalacja funkcjonuje w określonym miejscu – wśród konkretnych dróg, zabudowy, uwarunkowań przyrodniczych i relacji społecznych. Dlatego biogazownia nie powinna być traktowana wyłącznie jako przedsięwzięcie techniczne. Dobra lokalizacja oznacza przestrzeń, w której możliwy jest racjonalny dowóz substratów, odbiór energii, zagospodarowanie pofermentu oraz ograniczenie potencjalnych uciążliwości.

Równie istotna pozostaje komunikacja. Mieszkańcy powinni rozumieć, co ma powstać, z jakich powodów i na jakich zasadach instalacja będzie funkcjonować. Biogazownia, która ma służyć lokalnej społeczności, powinna być dla niej zrozumiała już od etapu planowania. Najlepiej sprawdzają się projekty wyraźnie osadzone w lokalnym kontekście: korzystające z substratów dostępnych w okolicy, dostarczające ciepło miejscowym odbiorcom i kierujące poferment z powrotem do rolnictwa. Ważny jest także świadomy udział samorządu, bo to on pomaga mieszkańcom dostrzec zarówno potencjalne ryzyka, jak i realne korzyści dla miejsca, w którym żyją.

RYZYKA WYMAGAJĄCE OSTROŻNOŚCI

Rozwój biogazowni wymaga rozsądku. Nie każda lokalizacja jest właściwa, nie każdy model biznesowy okaże się trwały i nie każda instalacja automatycznie przyniesie korzyści środowiskowe. Znaczenie ma przede wszystkim dopasowanie projektu do lokalnych warunków: dostępności substratów, możliwości wykorzystania energii i ciepła, uwarunkowań środowiskowych oraz akceptacji społecznej.

Szczególnej ostrożności wymagają projekty oderwane od lokalnej bazy substratowej. Zbyt długie trasy transportu mogą obniżać efektywność przedsięwzięcia, zwiększać koszty i nasilać konflikty społeczne. Ważne jest także wcześniejsze zaplanowanie sposobu wykorzystania ciepła, ponieważ bez takiego odbioru część potencjału energetycznego instalacji pozostaje niewykorzystana. Ryzyko pojawia się również wtedy, gdy biogazownia opiera się głównie na surowcach mogących konkurować z produkcją żywności. Z punktu widzenia zrównoważonego rozwoju pierwszeństwo powinny mieć odpady, produkty uboczne i nawozy naturalne.

Od początku należy także zaplanować zagospodarowanie pofermentu. Stanowi ważny element całego modelu funkcjonowania instalacji. Równie istotna jest rozmowa z mieszkańcami. Brak dialogu, przejrzystych informacji  i odpowiedzi na lokalne obawy może doprowadzić do konfliktu społecznego, który utrudni lub zatrzyma nawet dobrze przygotowany projekt.

KIERUNKI DOBREGO PLANOWANIA

Warto rozwijać biogazownie przede wszystkim tam, gdzie istnieje rzeczywista baza substratowa, oparta na odpadach i produktach ubocznych z rolnictwa, przetwórstwa oraz gospodarki komunalnej. Duże znaczenie ma także powiązanie instalacji z lokalnym odbiorem ciepła – przez budynki publiczne, zakłady, suszarnie, szklarnie lub sieci ciepłownicze. Taki odbiór pozwala lepiej wykorzystać potencjał energetyczny instalacji i zwiększa efektywność całego przedsięwzięcia.

Poferment powinien być uwzględniany jako część lokalnej gospodarki nawozowej. Wymaga to kontroli jakości, odpowiedniego magazynowania oraz współpracy z rolnikami. Ważne są również konsultacje społeczne prowadzone na wczesnym etapie przygotowania inwestycji, zanim stanowiska mieszkańców, inwestora i samorządu zdążą się usztywnić. Dobrze przeprowadzony dialog daje możliwość wyjaśnienia wątpliwości dotyczących zapachu, transportu, bezpieczeństwa instalacji, wykorzystania ciepła i zagospodarowania pofermentu.

Dobrze przygotowana biogazownia powinna opierać się na lokalnym partnerstwie rolników, samorządu, przedsiębiorców, oczyszczalni ścieków i odbiorców energii. Im silniej wpisuje się w miejscową gospodarkę, tym większa szansa na trwałość projektu i akceptację społeczną.

MIEJSCE BIOGAZOWNI W ZRÓWNOWAŻONYM ROZWOJU

Biogazownia ma określone, konkretne miejsce w transformacji energetycznej i gospodarce obiegu zamkniętego. Jej rola polega na łączeniu kilku obszarów, które w praktyce często są rozpatrywane oddzielnie: energii, odpadów, rolnictwa, środowiska, gospodarki komunalnej
i lokalnego bezpieczeństwa. Dobrze zaplanowana instalacja może jednocześnie wytwarzać energię, ograniczać emisje metanu z odpadów organicznych, wspierać zagospodarowanie produktów ubocznych i dostarczać poferment wykorzystywany w rolnictwie.

W zrównoważonym rozwoju biogazownia ma największy sens jako element dobrze zaprojektowanego lokalnego obiegu: od odpadu do energii, od energii do bezpieczeństwa, od pofermentu do gleby, od instalacji technicznej do współpracy lokalnej. Taki model wymaga dobrego prawa, racjonalnej ekonomii, zaufania społecznego i cierpliwego planowania. Skuteczny rozwój biogazowni zależy od dopasowania inwestycji do miejsca, w którym ma funkcjonować: jego zasobów, potrzeb, ograniczeń i relacji społecznych.

PODSUMOWANIE

Biogazownia może być ważnym elementem zrównoważonego rozwoju lokalnego, gdy jest dobrze wpisana w otoczenie, w którym funkcjonuje. Jej wartość ujawnia się w powiązaniach
z rolnictwem, gospodarką odpadami, odbiorcami energii, samorządem i mieszkańcami. Od jakości tych powiązań zależy, czy instalacja stanie się trwałą częścią lokalnego systemu, czy projektem budzącym pytania, obawy i napięcia.

Dlatego już na etapie planowania należy uwzględnić cały układ zależności: lokalne źródła substratów, odbiorców energii i ciepła, zagospodarowanie pofermentu, ograniczanie uciążliwości oraz komunikację z mieszkańcami. W takim podejściu droga od odpadu do energii staje się czymś więcej niż technologicznym procesem – staje się częścią odpowiedzialnego rozwoju miejsca.

————————————————————————————————————————————————–

AGNIESZKA PILARSKA, Profesor Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, Wydział Inżynierii Środowiska i Inżynierii Mechanicznej

KRZYSZTOF PILARSKI, Profesor Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, Wydział Inżynierii Środowiska i Inżynierii Mechanicznej

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW) podpisał umowę na dofinansowanie projektu „Polski Hub Elektromobilności”. Projekt budowy nowoczesnej fabryki samochodów elektrycznych będzie realizowany przez ElectroMobility Poland. Zaangażowanie kapitałowe NFOŚiGW w projekt wyniesie ok. 4,5 mld zł. Finansowanie zapewniono z Krajowego Planu Odbudowy (KPO).

• Inwestycja realizowana w ramach programu Instrument wsparcia dla gospodarki niskoemisyjnej przyczyni się do transformacji polskiej gospodarki w kierunku czystej mobilności i nowoczesnego przemysłu.
• Podpisano umowę inwestycyjną oraz umowę akcjonariuszy. Swoje podpisy złożyli: Wojciech Balczun, Minister Aktywów Państwowych, Dorota Zawadzka-Stępniak, Prezes Zarządu NFOŚiGW, Paweł Augustyn, Zastępca Prezesa Zarządu NFOŚiGW oraz Cyprian Gronkiewicz, Prezes ElectroMobility Poland S.A.
• W wydarzeniu wzięli udział: Paulina Hennig-Kloska, Minister Klimatu i Środowiska, Eliza Zeidler, Sekretarz Stanu w Ministerstwie Aktywów Państwowych, Mirosław Suchoń, Przewodniczący Sejmowej Komisji Infrastruktury.

– To jest dzień, na który czekaliśmy 2 lata, chociaż słowo „czekaliśmy” jest nieadekwatne, bo to, żeby dowieźć ten projekt, żeby znaleźć odpowiedzialnych partnerów i w odpowiedzialny sposób realizować ten projekt wymagało dużo pracy. 4,5 mld zł zainwestujemy w Polski Hub Elektromobilności, tworząc w Polsce jedną z najnowocześniejszych fabryk w Polsce. To podwalina bezpieczeństwa Polski i odporności Europy – mówiła ministra Paulina Hennig-Kloska podczas podpisania umowy.

– Jesteśmy w fazie dynamicznego wzrostu liczby pojazdów elektrycznych, przekroczyliśmy ćwierć miliona aut, ale dobrze jest wspierać ten proces na wielu odcinkach. 70% komponentów do produkcji w Jaworznie będzie pochodzić z UE, w tym bardzo wiele bezpośrednio z Polski. Stawiamy kompetencje polskich inżynierek i inżynierów i wysokowykwalifikowanych pracowników w centrum tego projektu – dodała ministra Paulina Hennig-Kloska.

– Nie zwalniamy tempa. W ubiegłym tygodniu ogłosiliśmy porozumienie z partnerem strategicznym – tajwańskim gigantem technologicznym Foxconn. Dziś spółka ElectroMobility Poland uzyskuje stabilne źródło finansowania inwestycji z KPO, co istotnie przybliża nas do rozpoczęcia budowy fabryki w Jaworznie. Pożyczka 4,5 mld zł z KPO pokazuje, że ambitne plany z prezentacji i bez zabezpieczenia finansowego  zamieniamy w konkretne działania – powiedział Wojciech Balczun, Minister Aktywów Państwowych.

– „Polski Hub Elektromobilności” wpisuje się w dynamiczne zmiany zachodzące w światowym sektorze motoryzacyjnym, napędzane zieloną transformacją energetyczną, cyfryzacją oraz przeobrażeniami w globalnych łańcuchach dostaw. Inicjatywa odpowiada na ambitne cele klimatyczne Unii Europejskiej, w tym dążenie do neutralności klimatycznej oraz stopniowe odchodzenie od pojazdów spalinowych – powiedziała Dorota Zawadzka-Stępniak, Prezes Zarządu NFOŚiGW.

– Inwestycja przyniesie wymierne korzyści dla polskiej gospodarki: utworzenie miejsc pracy zarówno w samej fabryce jaki szeroko rozumianym ekosystemie dostawców, dodatkowy rozwój lokalnej przedsiębiorczości i kooperantów, a także transfer zaawansowanych technologii. Krajowe przedsiębiorstwa i pracownicy będą aktywnie uczestniczyć w rozwoju technologii zeroemisyjnych – powiedział Paweł Augustyn, Zastępca Prezesa Zarządu NFOŚiGW.

Planowana fabryka samochodów elektrycznych w Jaworznie będzie wysoko zautomatyzowana i oparta na najnowocześniejszych technologiach produkcyjnych. Prace zaplanowano na lata 2026 – 2030, a uruchomienie produkcji planowane jest w 2029 r. Projekt zakłada budowę silnego, lokalnego łańcucha dostaw. Od uruchomienia produkcji ok. 70  proc. wartości komponentów ma być wytwarzane w UE, w tym znacząca część w Polsce.

Pełny ekosystem produkcji pojazdów elektrycznych rozpocznie się od pozyskania technologii, przez produkcję i rozwój zaplecza przemysłowego, po budowę marki oraz sieci sprzedaży. W ramach przedsięwzięcia ważną rolę odegra Centrum Inżynieryjne B+R, które będzie prowadzić prace nad dostosowaniem pojazdów do wymagań rynku europejskiego, w tym spełnieniem norm homologacyjnych i zapewnieniem ich konkurencyjności. Działania obejmą także rozwój i lokalizację komponentów we współpracy z dostawcami oraz testowanie i optymalizację rozwiązań technologicznych, w tym systemów zwiększających bezpieczeństwo i komfort jazdy. Centrum będzie również wspierać wdrażanie pojazdów do produkcji seryjnej oraz rozwój kolejnych generacji modeli.

Inwestycja zostanie zrealizowana we współpracy z partnerem technologicznym w formule joint venture, co umożliwi transfer zaawansowanych technologii oraz rozwój krajowych kompetencji w obszarze elektromobilności.

Zgodnie ze standardową praktyką inwestycji kapitałowych, objęcie udziałów przez NFOŚiGW oraz uruchomienie środków pozostaje uzależnione od potwierdzenia gotowości spółki do realizacji projektu, w szczególności w wymiarze operacyjnym, finansowym oraz organizacyjnym. Podejście to ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa zaangażowania publicznego kapitału oraz ograniczenie ryzyk inwestycyjnych.

Polska administracja jest wśród liderów wykorzystania danych satelitarnych. Po nowoczesne techniki sięgają już m.in. Główny Urząd Statystyczny czy Główny Inspektorat Ochrony Środowiska. Służą one do monitoringu środowiska, zmian klimatu, upraw rolnych, a coraz częściej także do zarządzania kryzysowego. Zdaniem ekspertów potencjał danych satelitarnych jest znacznie większy, a ich skuteczne wykorzystywanie wymaga m.in. inwestycji w zdolności ich przechowywania i przetwarzania. 

– Dane satelitarne są nieocenionym źródłem informacji, które pozwala służbom i instytucjom na prognozowanie zagrożeń, analizowanie ich mechaniki i planowanie działań, które mają zaradzić tej sytuacji. W zakresie ochrony środowiska były one wykorzystywane w 2022 roku w trakcie kryzysu ekologicznego na Odrze, a w kolejnych latach służyły do przeciwdziałania podobnym zagrożeniom. Potencjał danych satelitarnych jest tak duży, że zdobyte doświadczenia chcemy przenosić na monitorowanie zagrożeń środowiskowych w całym kraju na wszystkich innych ciekach i wodach – mówi agencji Newseria Marek Kajs, zastępca Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

Latem 2022 roku na Odrze doszło do jednej z największych katastrof ekologicznych w Polsce. Masowe śnięcie ryb i innych organizmów wodnych objęło niemal całą długość rzeki i wymagało szybkiego rozpoznania przyczyn, oceny skali zjawiska i koordynacji zarządzania kryzysowego. W analizie sytuacji pomogły techniki satelitarne, które umożliwiły m.in. określenie zasięgu zakwitu, identyfikację odcinków o podwyższonym stężeniu chlorofilu oraz śledzenie dynamiki przemieszczania się zjawiska w czasie.

– Dane satelitarne uzupełniają te pochodzące z innych źródeł, którymi dysponujemy. Są to m.in. wyniki monitoringu środowiska czy dane z sond automatycznych, które są instalowane na ciekach wodnych. Analiza wszystkich danych, oparta na różnego rodzaju aplikacjach i algorytmach, w zarządzaniu kryzysowym może być bardzo istotną wartością, która pozwala na przeciwdziałanie zagrożeniom – wyjaśnia Marek Kajs. – Od wielu lat wykorzystujemy analizy danych satelitarnych, żeby dostosowywać system monitoringu manualnego prowadzonego w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska, aby prawidłowo i optymalnie stawiać punkty monitoringowe.

We wrześniu 2025 roku GIOŚ podpisał z Polską Agencją Kosmiczną porozumienie o współpracy, która umożliwia wykorzystywanie danych satelitarnych w ochronie środowiska oraz w walce z przestępczością środowiskową. Służby mogą wykorzystywać zdjęcia i dane pozyskiwane przez sieć satelitów obserwacyjnych Ziemi (konstelacji Sentinel).

Jak wynika z raportu Polskiej Agencji Kosmicznej „Społeczno-ekonomiczny wpływ danych satelitarnych na wybrane obszary gospodarki i obszary życia społecznego”, system oparty na wykorzystaniu danych satelitarnych jest podstawowym narzędziem długoterminowego zarządzania jakością wód. Ma on potencjał zapobiegania katastrofom ekologicznym, a więc korzyści mogą być zarówno finansowe, jak i społeczne.

– Dane satelitarne wykorzystujemy od bardzo wielu lat. Na Politechnice Warszawskiej prowadziliśmy projekty związane z zarządzaniem kryzysowym, m.in. opracowaniem metodyki monitorowania wałów przeciwpowodziowych i wskazywaniem, w których miejscach one są uszkodzone – mówi dr hab. inż. Katarzyna Osińska-Skotak, prof. Politechniki Warszawskiej z Wydziału Geodezji i Kartografii PW.

Podkreśla, że w przeszłości przeprowadzano również projekty związane z opracowywaniem metodyki monitorowania siedlisk przyrodniczych Natura 2000. Opracowane w toku prac badawczo-rozwojowych lotnicza platforma teledetekcyjna służąca do pozyskiwania danych obrazowych i metody analizy obrazów z zastosowaniem algorytmów uczenia maszynowego stały się profesjonalnym narzędziem inwentaryzacji przyrodniczej, nie tylko w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych Natura 2000.

– Zasadniczą przewagą technik satelitarnych jest to, że mamy praktycznie ciągły obraz powierzchni Ziemi. Natomiast inne, które najczęściej są stosowane w monitorowaniu środowiska, mają charakter albo ekspercki, albo punktowy, niedający nam pełnego obrazu stanu środowiska naturalnego w tym samym momencie – uważa prof. Katarzyna Osińska-Skotak. – Mieliśmy także projekty związane z dziedzictwem kulturowym, dotyczące opracowania metod, które wykorzystują zarówno zdjęcia satelitarne, jak i lotnicze czy dronowe, do inwentaryzacji dziedzictwa kulturowego. Tego typu projekty były i nadal są realizowane na przykład w Pafos na Cyprze.

– Polska, a zwłaszcza polska administracja, dobrze wypada na tle sąsiadów, jeśli chodzi o wykorzystanie danych satelitarnych. Główny Urząd Statystyczny od bardzo dawna korzysta w swoich analizach z danych, szczególnie z programu Copernicus, czyli bezpłatnych konstelacji, i jest prekursorem w tym względzie. CloudFerro jest firmą, która współpracuje z GUS, przechowuje dane i je udostępnia, więc mniej więcej wiemy, jakie projekty są realizowane. Potem te obrazowania są wykorzystywane do kontroli monitoringu dopłat rolnych, dla wspólnej polityki rolnej – wyjaśnia Monika Krzyżanowska, dyrektor ds. rozwoju w CloudFerro.

Główny Urząd Statystyczny wraz z Instytutem Geodezji i Kartografii oraz Centrum Badań Kosmicznych Polskiej Akademii Nauk zrealizował projekt SATMIROL. System skupia się na monitorowaniu upraw rolnych oraz metod oceny wpływu zjawisk ekstremalnych takich jak powódź, susza, przymrozki czy podtopienia. Rozwój systemu dostarczył GUS wydajne narzędzie umożliwiające szybsze gromadzenie danych przestrzennych o szerokim zasięgu.

– Pełne wykorzystanie danych satelitarnych wymaga inwestycji w zdolności ich przechowywania i przetwarzania. Im więcej ich mamy z danego rejonu, im więcej mamy możliwości przetwarzania, na przykład chmury obliczeniowej, tym dokładniejszy model możemy zbudować – zaznacza Monika Krzyżanowska.

– To, czego nam brakuje, to algorytmy, które nauczymy analizować dane i które w czasie rzeczywistym będą z dnia na dzień analizowały obszar kraju pod kątem szeregu zagrożeń i alarmowały nas o pewnych anomaliach, odchyleniach. Wszystko po to, aby informacja pojawiała się szybko i służby mogły nią dysponować. Nie jesteśmy w stanie analizować takiego ogromu danych manualnie, więc zaangażowanie aplikacji czy uczenia maszynowego jest nieodzowne – mówi Marek Kajs.

– Mamy deficyt efektywnego wykorzystania możliwości nowych technologii, w tym technik satelitarnych, bo sektor kosmiczny ma bardzo dużo do zaoferowania. Ale on nie umie tego wyrazić w języku odpowiadającym na specyficzne potrzeby świata zarządzania kryzysowego. Nie ma też mechanizmu, w którym ten świat mógłby to od niego zakupić – uważa dr Jakub Ryzenko, szef Centrum Informacji Kryzysowej w Centrum Badań Kosmicznych PAN. – Civil Security Hub Poland jest próbą stworzenia pomostu, który tłumaczy, z jednej strony, potrzeby użytkowników na język zrozumiały dla sektora kosmicznego, a z drugiej – pełni rolę faktycznego katalizatora i agregatora tego, co może być zaoferowane przez systemy satelitarne i analityczne. Na końcu ma być relatywnie prosty produkt odpowiadający na konkretne pytania: gdzie, kiedy, jak dużo, co się stanie za godzinę.

Civil Security Hub Poland to pierwszy w Europie podmiot powstający w ramach Space Resilience Nodes – inicjatywy Europejskiej Agencji Kosmicznej, wspierający wykorzystanie danych satelitarnych w zarządzaniu kryzysowym. Pełni rolę łącznika między sektorem kosmicznym, dostawcami technologii oraz użytkownikami końcowymi – służbami ratowniczymi i instytucjami publicznymi. Wśród firm oraz instytucji tworzących hub znajdują się Centrum Informacji Kryzysowej Centrum Badań Kosmicznych PAN, Politechnika Warszawska, CloudFerro i Europejska Fundacja Kosmiczna.

– W ostatnich latach bardzo wyraźnie widać, że w Polsce przechodzimy od klasycznego reagowania na zdarzenie, które miało miejsce, do działania proaktywnego. Nie mówię już tylko o zwykłej prewencji czy o redukowaniu ryzyka zdarzeń. Jeśli już wiemy, że szykuje się powódź, proaktywnie przesuwane są zasoby, przygotowywani są ludzie i aktywowane są różne mechanizmy – wyjaśnia dr Jakub Ryzenko. – Na przykład Straż Pożarna jeszcze przed początkiem powodzi wysyłała zespoły strażackie z północnej Polski na południe, żeby były gotowe zadziałać tam, gdzie będą potrzebne. To, co będzie dostarczać hub w kolejnych latach, wpisuje się w tę filozofię: dostarczymy maksimum informacji pozwalających na ocenę strategicznej sytuacji.

Wielkoskalowy satelitarny monitoring przeciwpowodziowy w ramach CS Hub PL został uruchomiony podczas powodzi w 2024 roku. Rozpoczęcie działań Centrum Informacji Kryzysowej CBK PAN nastąpiło na wniosek Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej. Wskazano siedem obszarów zagrożonych, głównie w województwach dolnośląskim i opolskim. Na tej podstawie CIK uruchomiło monitoring powodziowy firmy ICEYE. Dane pochodzące z satelitów były dostarczane w trybie pilnym.

Jak wynika z sondażu instytutu IQS dla ALPLA, aż 88% Polaków ma świadomość, że system kaucyjny już obowiązuje, a ponad 60% deklaruje, że z niego korzysta. Dane te potwierdzają, że rozwiązanie, które weszło w życie 1 października 2025 roku, stało się realnym elementem codziennych zakupów i funkcjonowania handlu detalicznego w Polsce. Jednocześnie pierwsze miesiące działania systemu pokazują, że jego wdrożenie przebiega nierównomiernie, szczególnie w segmencie małych sklepów.

Dla najmniejszych placówek handlowych nowa rzeczywistość oznacza konieczność pogodzenia obowiązków wynikających z przepisów z ograniczeniami operacyjnymi. Choć system kaucyjny działa już w skali całego kraju i obejmuje coraz większą liczbę opakowań, to nie wszystkie sklepy dysponują przestrzenią i zasobami umożliwiającymi instalację automatów do ich zbiórki. W praktyce oznacza to, że znacząca część rynku rozwija się w oparciu o zbiórkę manualną.

Pierwsze doświadczenia pokazują, że małe sklepy odgrywają w systemie istotną rolę, często stając się lokalnymi punktami zwrotu dla swoich społeczności. W wielu przypadkach odbywa się to bez wykorzystania automatów, w modelu manualnym, który, choć mniej zautomatyzowany, pozwala zachować dostępność systemu dla klientów także poza dużymi sieciami handlowymi. Taki model sprzyja utrzymaniu relacji z klientami i gwarantuje utrzymanie klientów dla małych i średnich sklepów. – mówi Michał Pląska, dyrektor operacyjny Centrum Innowacji Retail w COMP S.A.

Rozwiązania oparte na ręcznej obsłudze zwrotów wymagają jednak odpowiedniego wsparcia technologicznego. Integracja procesów kaucyjnych z istniejącymi systemami sprzedażowymi staje się kluczowa, aby nie zaburzać codziennej pracy sklepu. Dzięki temu przyjmowanie opakowań i rozliczanie kaucji może odbywać się w ramach standardowej obsługi klienta, bez konieczności wprowadzania dodatkowych, skomplikowanych procedur.

Nie mniej istotna jest kwestia płynności finansowej. System kaucyjny tworzy nowy strumień przepływów pieniężnych, który wymaga bieżącego zarządzania. Dla małych sklepów oznacza to konieczność równoważenia wypłat kaucji z późniejszymi rozliczeniami z operatorami. W odpowiedzi na te wyzwania rośnie znaczenie narzędzi umożliwiających automatyzację rozliczeń oraz ich bardziej regularny charakter, co pozwala ograniczyć ryzyko nadmiernego obciążenia finansowego.

Jednocześnie obserwujemy, na podstawie danych publikowanych z dostępnych źródeł, dużą dysproporcję zwrotu opakowań na niekorzyść małych i średnich sklepów, czyli tych bez automatów. Bardzo istotne jest to, że duża cześć wyżej wymienionych podmiotów nie przystąpiła do systemu kaucyjnego, więc mimo sprzedaży opakowań zwrotnych, nie przyjmują ich od konsumentów. Oznacza to, że w praktyce tracą klientów. W dłuższej perspektywie będzie to skutkować gorszymi wynikami tych sklepów, a więc narastającymi problemami z utrzymaniem odpowiedniego poziomu przychodu – dodaje Michał Pląska.

System kaucyjny, który funkcjonuje już jako stały element rynku, staje się nie tylko narzędziem realizacji celów środowiskowych, ale również impulsem do zmian w handlu detalicznym. Dla małych sklepów oznacza to konieczność adaptacji, ale także szansę na utrzymanie konkurencyjności i budowanie lojalności klientów w oparciu o nowe doświadczenia zakupowe.

Lotnictwo cywilne od dekad pełni rolę krwiobiegu globalnej gospodarki. Stabilność tego sektora jest fundamentem międzynarodowego handlu, turystyki oraz logistyki. Jednak ostatnie wydarzenia w Cieśninie Ormuz oraz eskalacja konfliktów na Bliskim Wschodzie brutalnie obnażyły wrażliwość tego systemu na turbulencje geopolityczne. To, co dzieje się tysiące kilometrów od europejskich granic, redefiniuje dziś mapę światowych korytarzy powietrznych, niosąc za sobą potężne skutki finansowe dla wielu państw, w tym dla Polski. Kryzys uderza przede wszystkim w dotychczasowych gigantów. Huby lotnicze w Dubaju czy Katarze, które przez lata dominowały w ruchu tranzytowym między Europą, Azją i Afryką, borykają się z drastycznym spadkiem operacji. Mniejsza liczba pasażerów i przewozów cargo to nie tylko puste terminale, ale przede wszystkim potężna wyrwa w przychodach portów lotniczych i lokalnych gospodarek. Zamknięte lub omijane przestrzenie powietrzne zmuszają przewoźników do szukania alternatywnych tras, co wydłuża czas lotu i drastycznie podnosi koszty paliwa oraz obsługi technicznej.

– Z polskiej perspektywy sytuacja wygląda niepokojąco. Polska Agencja Żeglugi Powietrznej (PAŻP) odczuwa skutki konfliktów wielowymiarowo. Już wojna na Ukrainie spowodowała odpływ około 30% ruchu tranzytowego z naszej przestrzeni powietrznej. Choć ruch na samych lotniskach krajowych wrócił do poziomów sprzed pandemii, to właśnie opłaty za przeloty nad terytorium Polski, tzw. trasy tranzytowe, stanowią o stabilności finansowej agencji. Nałożenie się kryzysu bliskowschodniego na sytuację w Europie Wschodniej sprawia, że globalne potoki ruchu omijają Polskę, kierując się nowymi korytarzami – powiedział serwisowi eNewsroom.pl Janusz Janiszewski, ekspert lotniczy ds. bezpieczeństwa, Forum Ekspertów Ad Rem. – Efektem tego przesunięcia jest finansowy klincz. Szacuje się, że w 2026 roku PAŻP może zanotować stratę rzędu 200–300 milionów złotych. Jednocześnie w tej samej branży widać beneficjentów zmian. Przykładem są Węgry, których agencja ruchu lotniczego przejęła znaczną część tranzytu przesuniętego ze względu na omijanie stref niebezpiecznych na Bliskim Wschodzie. To pokazuje, że w lotnictwie nie ma próżni, a każda zmiana geopolityczna natychmiast przetasowuje zyski i straty na całym kontynencie. Bezpieczeństwo pozostaje priorytetem, ale ekonomiczny rachunek strat związanych z blokadą kluczowych korytarzy staje się coraz trudniejszy do udźwignięcia dla narodowych dostawców usług nawigacyjnych – podsumował Janusz Janiszewski. 

Grupa Banku Millennium przyjęła Plan transformacji, który integruje dotychczasowe oraz planowane działania Grupy w obszarze transformacji klimatycznej. Dokument wyznacza kierunek działań służących realizacji strategicznej ambicji Grupy – osiągnięcia zerowej emisji gazów cieplarnianych netto do 2050 roku.  Plan powstał w oparciu o wytyczne Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EBA).

– Jako instytucja finansowa doskonale rozumiemy kluczową rolę banków w finansowaniu zielonej transformacji gospodarki i realizujemy ją w ramach naszej strategii biznesowej, której integralną częścią jest obszar ESG. Uważamy, że działania wynikające z tej roli pozwalają na osiągnięcie obopólnych korzyści. Dla naszych klientów jesteśmy partnerem, który rozumiejąc ich wyzwania i potrzeby, potrafi dostosować do nich finansowe wsparcie. Z kolei dla nas finansowanie transformacji oznacza istotną szansę dla dalszego biznesowego rozwoju. Nasze podejście do zrównoważonego rozwoju opiera się na solidnych fundamentach, których ważnym elementem jest dojrzały i kompleksowy system zarządzania ryzykiem ESG – powiedział Joao Bras Jorge, prezes zarządu Banku Millennium.

Plan transformacji Grupy Banku Millennium obejmuje zarówno zobowiązania dotyczące emisji własnych, jak i emisji finansowanych, a także strategię zaangażowania opartą na dialogu z klientami.

W Planie wskazano segmenty priorytetowe, takie jak nieruchomości mieszkalne, transport, nieruchomości komercyjne oraz sektor wytwarzania energii elektrycznej, dla których w pierwszej kolejności opracowano zestaw planowanych działań oraz – tam, gdzie jest to uzasadnione – ustalono zobowiązania wyrażone ilościowo. Takie podejście zastosowano również dla obszaru związanego z gospodarką własną.

Istotnym elementem Planu jest strategia zaangażowania, czyli współpraca z klientami, poprzez którą Grupa będzie konsekwentnie budować ich świadomość oraz rozumienie wyzwań i szans związanych z transformacją.

Plan transformacji jest zintegrowany ze strategią biznesową i podejściem do zarządzania ryzykiem w Grupie Banku Millennium. Grupa konsekwentnie rozwija ofertę finansową wspierającą transformację klientów w kierunku bardziej zrównoważonych modeli działalności. Istotnym elementem jest też rozwój obszaru zarządzania ryzykiem ESG, w tym metod oceny i kwantyfikacji ryzyk ESG, jak i procesów monitorowania, kontroli i raportowania w obszarze ESG. Grupa intensywnie pracuje nad doskonaleniem jakości danych ESG oraz rozwija narzędzia ich pozyskiwania oraz ofertę finansową wspierającą transformację klientów w kierunku bardziej zrównoważonych modeli działalności.

Realizacja Planu transformacji będzie regularnie monitorowana, a sam dokument adekwatnie aktualizowany, co pozwala na dostosowanie się do dynamicznie zmieniającego się otoczenia regulacyjnego, ekonomicznego i geopolitycznego oraz wyników analiz ryzyka i stress testów klimatycznych.

Plan transformacji został opracowany w oparciu o wytyczne Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EBA). Stanowi element realizacji strategii biznesowej Grupy Banku Millennium „Strategia 2028 – Wartość i Wzrost”, w której obszar ESG jest integralną częścią długoterminowego rozwoju.

Plan transformacji Grupy Banku Millennium dostępny jest tutaj: www.bankmillennium.pl/documents/d/guest/plan_transformacji_grupy_banku_millennium_prezentacja?mv=20